सखी

आली बघ सखीबाई , सय तुझी ग आली , 
सोबतीच्या दिसांची चाहूल , सोन पाउली ग आली 
आठवणींची पाखर , मनाच्या कुशीत शिरली , 
शिणावठ्याची चादर आसवांच्या ग धुक्यात विरली. 
उदासीचे मळभ , झाले ग पळभरात दूर , 
खळखळाटाचे ग तुझ्या कानी येताच सूर . 
निमिषात मन माझे झाले ग प्रफुल्लीत, 
उमटले ग हसू ओठांवर माझ्याही नकळत. 
परतुनी आले बघ , सारे ते अल्लड बालपण  
फिरूनी धावे मन, वाचायचे सोनेरी ते क्षण.  
लुटूपुटूचे तंटे अन् लटके रुसवे, फुगवे, 
क्षणात दुसर्‍या, गोबऱ्या गाली, खुदूखुदू ते हसणे.  
तारुण्य ग होते किती बेफिकीर अन् बेफाम, 
होता परि तयाला, स्नेह अन् विश्वासाचा लगाम. 
गुपितांचे गुंजारव अन् हास्याची कारंजी, 
अजुनी ये जणू कानावरती, तयाची ग सारंगी. 
आपुल्याच विश्वात होतो आपण किती दंग, 
प्राक्तने आपुली भिन्न, सुटला आता  ग संग. 
जन्मजन्मांतरीचे ग परि आपुले हे ऋणानुबंध, 
तुटता न तुटतील मैत्रीचे रेशीम अनुबंध. 
............. निलिमा देशपांडे.